الطوسى رحمه اللّه و نسبه إلى العلّامة الحلّى . انتهى . و تأييد مىكند كلمات ايشان را آن‌كه ، خود آن بزرگوار ، گاهى در آن كتاب اشاره مىكند به كتاب زبدة البيان خود در شرح آيات احكام القرآن ، چنان كه در طى احوال حضرت صادق عليه السّلام درحال ابو هاشم كوفى صوفى اشاره به آن كتاب فرموده « 1 » . و نيز در شأن نزول هَلْ أَتى در اهل بيت عليهم السّلام فرموده « 2 » : چنان كه در شرح ارشاد فقه اين فقير نوشته‌ام « 3 » . و از عجايب آن است كه شخصى « 4 » كه در لباس اهل علم بوده و حظّى از كلام و تأليف نداشته در زمان سلطان عبد اللّه قطب شاه امامى در هند مسافرت به هندوستان كرده و كتاب حديقة الشيعه را نسبت به خود داده و آن را هديهء سلطان كرده ، و ساقط كرده از آن ، خطبهء آن را با چند سطر و هركجا كه مولانا كلام را حواله كرده به ديگر تأليفات خود ، ديده است اگر اسقاط كند كلام ناتمام ماند و اگر حواله دهد خوف افتضاح است گفته كه ، ملا احمد اردبيلى در فلان كتاب همچنين گفته ، بلكه گاه‌گاهى چند شعرى با بعضى كلمات در آن كتاب درج كرده و در احوال حضرت صادق عليه السّلام مذمت‌هاى صوفيه را ساقط كرده به جهت ميل سلطان به ايشان و در آخر آن كتاب مسروق ، شروع كرده در مدح شاه اسماعيل ، اوّل سلاطين صفويه و سلطان عبد اللّه مذكور . و ابياتى آورده كه اولش اين است : شكر حق را كه اين خجسته كتاب * كه در او نيست غير صدق و صواب تا آن‌كه گفته : بود پنجاه و هشت بعد هزار * كه به پايان رسيد اين گفتار « 5 » و بدان‌كه ، در زمان مولانا احمد ، سيد جلال الدين آمحمد بن غياث الدين آن كتاب

--> ( 1 ) . حديقة الشيعه ، قسمت حالات حضرت صادق عليه السّلام ، چند سطر قبل از ذكر مذاهب صوفيه ( 2 ) . همان ، چاپ قديم ، ص 20 ( 3 ) . محدّث نورى مىفرمايد : ظاهر آن است كه اين مطلب را در كتاب صدقه شرح ارشاد نوشته است ( 4 ) . مراد ملا معزّ اردستانى ( در سال 1058 ه . ق . ) و كتاب كاشف الحق است كه تفاوت مختصرى با حديقة الشيعه دارد ( 5 ) . مستدرك الوسائل ، چاپ قديم ، ج 3 ، ص 394 ، اين اشعار 33 بيت است كه در وصف شاه عبد اللّه و تاريخ اتمام كتاب سروده شده ، ر . ك : كاشف الحق ، نسخهء مدرسهء حجتيه ، ص 526